Blessurespook

En dan na 2 jaar niet opgedoken te zijn, is ie er weer: het blessurespook.

– Tekst: Marianne de Kok –

Zonder duidelijke oorzaak, loop ik tijdens een rustige training een scheurtje in mijn kuit op. Ergens in de polder voel ik een pijntje in mijn linkerkuit. “Ach je voelt wel eens vaker iets”, is de gedachte. Ik loop richting huis. Hardlopen wordt joggen en de laatste kilometer lukt dat ook niet meer en wordt het wandelen. Een bezoekje aan fysiotherapeut Anton Engels, levert de diagnose op en het recept 10 dagen looprust. In eerste instantie geen paniek. Fietsen mag ik wel, en zo maak ik in plaats van loopkilometers, fietskilometers op de racefiets.

Na 10 dagen, op de dag van de marathon Rotterdam, mag ik weer lopen. De eerste minuten voelt dat prima. Ik ben helemaal blij dat ik weer op pad mag en geniet. Dat is helaas van korte duur, de 10 minuten maak ik niet vol, want daar is dezelfde pijn weer. Nu krijg ik toch de balen, daar gaan mijn mooie ideeën voor dit voorjaar: korte baantempo’s trainen, baanwedstrijden lopen en meedoen aan de damescompetitieploeg van de Vereniging Zeeland Atletiek. In hoeverre is dat nog haalbaar?

Opnieuw naar Anton Engels. Nu wordt het recept 3 weken looprust en ook rustig aan doen op de fiets. Daar moet ik even aan wennen. Van fanatiek sporter, moet ik nu naar een rustige beweger. Dat geeft mij toch echt minder voldoening. Waar kan ik dan mijn energie kwijt………

Die 3 weken zijn nu voorbij en de pijn is nog niet helemaal weg. Inmiddels verzoen ik me ermee dat wedstrijden lopen er voorlopig echt niet in zit. En hardlopen, helaas ook niet. Jaloers kijk ik naar mensen die wel lekker een rondje op de hardloopschoenen weg kunnen. Ik mis dat gevoel in de ochtend lekker erop uit te gaan, in de flow in een lekker tempo kilometers maken. Dat gevoel krijg ik op de racefiets niet.

Ik hoop dat ik dat blessurespook weer snel kan verjagen en het daarna weer héél lang niet te ontmoeten.