Ladiesrun Kustmarathon 2014

– Tekst: Marianne de Kok –

Voorbereiding
De voorbereiding op deze editie van de Ladiesrun begon wat mij betreft op donderdag 25 september met de conclusie dat ik nu in ieder geval VOOR de Ladiesrun ziek was. En dus niet op de dag van de Ladiesrun zoals vorig jaar. Nu was het zaak om te zorgen dat ik beter werd. Vroeg naar bed, gezond eten, doe ik altijd al, maar beide zaken kregen nog wat meer aandacht. Gelukkig voelde ik me na een aantal dagen fit genoeg om die 10 km te gaan rennen. Al had ik die laatste anderhalve week niet goed kunnen trainen, op mijn basisconditie lukt 10 km hardlopen ook.

De Ladiesrun
In goede stemming op pad naar Zoutelande, met de vraag hoe zal het er dit jaar zijn. Nog zoveel publiek als in 2012? Hoe is het strand? Volgens de getijdetabel geen hoog en geen laag water. Jawel, het publiek was weer massaal aanwezig. Het strand was hard en prima te lopen. En het weer was prachtig het leek wel een zomeravond. Mijn wedstrijdplan? Eigen tempo lopen en dan zien wie er zou volgen.

De eerste kilometers over de boulevard liep ik in een groepje met de winnares van vorig jaar, Frédérique Versluijs, Carolien van de Kreeke en een voor mij onbekende loopster. Op het strand bleef ik met de onbekende loopster over. Het bleek Esther Platteeuw te zijn, een jonge serieus trainende senior atlete, die vooral kortere afstanden loopt. Op het strand liepen we samen, steeds speurend naar de beste opening tussen de paalhoofden. Dat blijft altijd lastig inschatten en het leverde ons beide een geschaafde arm op.

In Westkapelle veroorzaakte de beruchte trap bij de reddingsbrigade bij ons beide verzuring in de benen. Een kilometer verder de lange stenen trap af, nam Esther twee treden tegelijk. Die behendigheid bezit ik niet, Esther had een voorsprong van zo’n 30 meter. Dat gat liep ik in de duinen niet meer dicht. Ik zag wel dat Esther het duin op zwaar had, maar ik had ook niet de macht om sneller te gaan. De houten trap naar het strand ging Esther ook sneller af dan ik en het pleit was beslecht.

De laatste kilometer over de boulevard was fantastisch, zoveel mensen zoveel aanmoedigingen. Hoewel ik echt stuk was, nog een eindsprint inzette, dus vooral bezig was met de wedstrijd, heb ik er ook van genoten. Dit maak je bij heel weinig wedstrijden mee. Eindconclusie? Tevreden met mijn tweede plaats, blij dat ik er bij kon zijn en een mooi startpunt om mee te nemen naar de komende trainingen en wedstrijden.

Respect
Wat ik elke Ladiesrun weer heb is respect. Respect voor die marathonlopers die het gedeelte Westkapelle- Zoutelande lopen met 38 kilometer in de benen. Ik vind het al zo zwaar met 6 kilometer in de benen. Hoe moet het dan wel niet voelen na 38 kilometer…… Ik heb respect.

Foto’s zijn te bestellen via de site van de KustmarathonZeeland.