Peakskyrace, Buxton

Skyrunning UK series. Wie vliegt hier naar toe en loopt voorin mee? Tim Pleijte. Lees hieronder weer een van zijn hardloopavonturen.

Tekst: Tim Pleijte

Begin van dit jaar had ik me al ingeschreven voor de Matterhorn Ultraks. Na wat rondzoeken op internet kwam Michel Buijck niet veel later ook nog met deze wedstrijd op de proppen.
De website (www.peakskyrace.co.uk) gaf duidelijke informatie, een wedstrijd over circa 50 km met 2000hm. Buxton is een klein uurtje rijden vanaf Manchester (vliegveld), goed te bereiken dus. Aangezien er slechts 100 deelnemers toegelaten zouden worden, direct ingeschreven. De huurauto en vluchten waren ook allemaal vlot geregeld. Tot vorige week de wedstrijd wel aardig dichtbij kwam. Een slaapplek hadden we nog niet. Na wat rondbellen: “Yes, your speaking with Tim, from The Netherlands” was uiteindelijk ook dat in orde. Een hotel in dezelfde straat als de start, op 1 minuut loopafstand. Als alles zo makkelijk zou gaan?

De organisatie had vooraf aangeraden de route in je horloge/GPS te zetten als ondersteuning, hoewel het goed uitgezet zou zijn. Hiermee ben ik een hele avond zoet geweest, om er vervolgens achter te komen dat zoiets op mijn horloge helemaal niet kan.
Ik herinner me nog vaag mijn eigen commentaar bij de aanschaf: “Al die onzin die je toch nooit gebruikt, doe mij maar die goedkoopste”. Tja, je bent nou eenmaal een Zeeuw.

Bij ophalen van de nummers en de race briefing kregen we nog wat tips van de organisatoren, die dankzij ons een internationale wedstrijd hadden, wat ze erg konden waarderen. Nogmaals werd verteld dat de route goed uitgezet was (de dag ervoor) maar dat er nogal wat vee rondloopt dat graag aan lintjes knaagt. Er zouden er dus af en toe een paar kunnen missen.

De start was vanaf een groot grasveld en na 200m direct een klim via het bos, een pad vol rotsen en boomwortels naar de 1e top, Solomon’s Tower. Hier op de helling een doedelzakspeler. Gaaf, net als bij de Koning van Spanje trail, alleen hier gaf het net dat beetje extra, omdat we rennen in de UK. Ik lig hier in de top 10 van de wedstrijd na een relatief rustige start. Bij de afdaling gaat iemand voor me gigantisch op z’n snufferd, hij krabbelt gelukkig wel op en gaat verder. Lekker begin van z’n race. Na een klein lusje zijn we terug in Buxton en gaan dan beginnen aan de grote ronde met daarin 9 checkpoints, 3 bemande (op de drankposten) en 6 self-clipping points. De kaart die hiervoor speciaal was meegegeven had ik niet zo slim opgeborgen en was aan het einde van de tocht, volledig doorweekt, onherkenbaar en in duizend stukjes uit elkaar gevallen. De organisatie deed gelukkig niet moeilijk. De keuze voor de self clipping points was overigens begrijpelijk omdat op de route 2 punten (beklimmingen) zaten waarbij je via dezelfde route heen en terug loopt. Zo kon niemand smokkelen.

Na mijn rustigere start heb ik na zo’n 3 km al aansluiting bij de kopgroep. Lang lopen we met circa 5 man op. Een jongen, Jason Cavill, doet veel kopwerk, met in zijn kielzog steeds dezelfde loper, James Ellis. Vlak daarachter lopen Damian Hall en ikzelf. Bij de 1e drankpost (17 km) wordt Jason vlot “gescand” en ook James is vlug weg. Daarna gaat het wat minder soepel, de rest moet even wachten alvorens verder te kunnen. In het begin van de route heb ik al gemerkt dat Jason heel bekend is in het terrein of wel zijn route op de GPS heeft want hij weet blindelings alles te vinden. Ik versnel na de drankpost dus behoorlijk om weer bij Jason en James te komen. Damian volgt mij en de rest van de kopgroep/achtervolgers zijn we al kwijt. We houden gelukkig de twee koplopers in het zicht, bij een technische afdaling pakt Damian een klein gaatje maar niet veel later loop ik het weer dicht. Na een stuk door het bos zie ik in een steile klim J&J al weer voor me. Ik voer het tempo wat op en vind aansluiting bij deze mannen.

Bij de 2e drankpost op 27 km lopen we met ze 3en al behoorlijk ruim op kop. Ik neem de tijd om water bij te vullen en de andere zijn weer net wat eerder weg, ik maak me er niet zo druk om. Liever voldoende drinken en ik voel me sterk genoeg om het gat straks dicht te lopen. Zo gezegd, zo gedaan. Rond het 30km punt krijg ik het idee dat hun tempo begint te zakken en in een lange klim die uiteindelijk naar Shutlingsloe gaat (liefkozend de Engelse Matterhorn) neem ik de leiding. Ik kan erg lang blijven dribbelen/hardlopen heuvel op. Hier heb ik wat afstand genomen, maar het laatste stuk naar de top is echt klimmen en klauteren, Jason heeft een sterke wandelpas heuvel op en komt dichterbij. In de afdaling moet ik ze beiden laten gaan, ik zie James nog behoorlijk door zijn enkel gaan en neem zelf niet te veel risico. Zolang ze in het zicht zijn is het prima.

In de aanloop en klim naar de 3e en laatste drankpost geeft Jason gas en James lijkt het erg zwaar te hebben. Ik volg, met enige moeite. Het laatste stuk kan ik hem echter passeren en bovenaan de klim kan ik een behoorlijk tempo vinden richting de drankpost. James komt hier wel snel voorbij, hij geeft veel gas en wil duidelijk hier de wedstrijd beslissen. Na de drankpost heeft hij een behoorlijke voorsprong op Jason en mij, ik zie de klim naar Shining Tor en weet dat ik in de klim dichterbij kan komen. De km’s begin ik wel te voelen, maar zij vast ook. Op de top van Shining Tor weet James niet welke kant op, ik herinner me heen en terug, Jason komt erbij en helpt ons. Gewoon weer terug inderdaad, James voorop nog altijd strijdbaar, ik volg met daarachter Jason. We klimmen een hek over (voor de 50e keer vandaag?) Met van die handige houten balkjes ervoor sommige net te laag en andere net wat scheef, kenmerkend voor deze wedstrijd omdat je veel in gebieden loopt waar vee graast.

Nu een van de laatste afdalingen, deze is weer in hun voordeel. Ze pakken meer en meer voorsprong. Op een gegeven moment zijn ze uit zicht, ik mis ergens nog een lintje maar gelukkig staat precies in het dal een marshall die fluit en me weer op de route dirigeert. Beneden bij hem aangekomen vraag ik om drinken, hij heeft echter niets. Niets dan opbeurende woorden: “Final climb for today!”…
He? In mijn geheugen was het vanaf Shining Tor alleen maar naar beneden. In een lange klim die tussen heide loopt zie je de grond voor je nauwelijks doordat alle vegetatie zo weelderig groeit. Tijdens sommige afdalingen was dit ook al behoorlijk lastig, je gokt waar je veilig je voeten kan zetten. (Vooraf zijn we hiervoor al gewaarschuwd: “People who are trying out their Killian moves, be carefull!”)
Hoewel ik de klim vervloek, zie ik tot mijn verbazing in de verte wel weer James, dan zal Jason vast niet ver weg zijn gok ik..

Dit geeft weer wat moed, maar eenmaal boven is me niet geheel duidelijk waar ze gebleven zijn en hoe ik verder aan de afdaling moet beginnen in welke richting. Ik zie geen lintjes kies voor rechtdoor, nog steeds niets. Een mountainbiker komt me tegemoet, ik vraag of ik goed zit, hij roept me na van wel. Ik zie gelukkig weer een lintje en ik loop Buxton binnen, via een smal steegje kom op een weg zonder lintjes. Ik gok en ga naar links, dit levert me achteraf een mooie bonus op. Ik kom namelijk uit in het centrum van Buxton, waar ik dus niet moet zijn. Gelukkig de dag ervoor de toerist uitgehangen en weet hoe ik terugkom bij de start/finish.

Met ruim 50 km op de teller, finish ik, toch wel behoorlijk uitgeput als 3e. Achterstand op winnaar Jason is een kwartier en op nummer 2 James exact 10 minuten. Even navragen hoeveel zij hebben gelopen, 30 mijl, dus zo’n 48 km. Scheelt 2 km, zo’n 9 minuten… Had ik er toch kort opgezeten als ik goed was gelopen… Als, als…als telt natuurlijk niet.
Tevredenheid overheerst omdat ik toch een podiumplaats weet te pakken en zeer lang voor de winst heb mee kunnen doen. Nu nog leren om de route goed te lopen en misschien wel een horloge aanschaffen die “al die onzin” kan en dan wordt het misschien nog wat met me.

Link naar wedstrijdverslag UK Skyrunning
Link naar prachtige foto’s