Ultra Trail 100 KM Dominicaanse Republiek

Adrie Leendertse nam deel aan de Ultra Trail del Caribe in de Dominicaanse Republiek. Een loop verdeeld over 5 dagen met een totaalafstand van 100 kilometer. Lees alles over zijn avontuur.

– Tekst: Arie Leendertse –

Een vriendin van me loopt regelmatig ultra marathons, die verbonden zijn aan de organisatie “Runtheworld”. Deze organisatie organiseert runs van 100 km of meer in verschillende landen. De afstand wordt in 4-5 dagen gelopen en vindt plaats in de meest prachtige natuurgebieden in dat betreffende land.

Mijn vriendin vertelde mij, dat ze ook zo’n run ging organiseren in de Dominicaanse Republiek (zij is zelf Dominicaanse, woonachtig in Italië) en zij vroeg of ik mee wilde lopen. Na enig aandringen heb ik toegezegd. Ik ben eigenlijk helemaal geen hardloper, dus dat was niet zo’n slimme actie van me. Wat nu? Ik heb Anjolie gebeld en gezegd dat ik een 100km run wilde gaan lopen, geen loop-ervaring heb en of ze een trainingsschema voor me kon maken van 0 naar 100 km…o ja, ik heb nog 10 weken.. Nadat ze me uitgelachen had en lichtelijk voor gek had verklaard, heeft Anjolie een lekker pittig trainingsschema voor me geschreven, wat er uiteindelijk toe heeft geleid, dat ik dit nog kan na vertellen.

Aangekomen in de DR, eerst nog 2 daagjes vrij om even aan de hitte te wennen en dan is het zover. Toch wel een klein beetje nerveus loop ik de lobby in waar we informatie zouden krijgen, startnummers, het programma en zelfs een chip voor aan je schoen om je start en finish te registreren. De deelnemers komen uit Italië, Amerika, Frankrijk Puerto Rico, Colombia en ga zo maar door. Er is een camera ploeg aanwezig voor tv. Allemaal professionals……De moed zinkt me steeds meer in mijn hardloop schoenen. Gelukkig is er nog een Nederlander, Peter Klooster, een verslaggever van het blad Runner’s World. Hij zal ook meelopen, maar ook hij is al een veteraan op dit gebied. Afijn….focus op de finish, we zien het wel.

Dag 1
De eerste dag is een opwarmertje. Afstand 10 km. We starten met een bospaadje, waarbij het vrij moeilijk is om elkaar in te halen. Het voordeel is dat de bomen voor wat schaduw zorgen. Het is nl 32 gr. Na een km komen we op een prachtig en verlaten strand met palmbomen aan, vervolgens moeten we een stuk koraal over. Dit ligt droog en is dood. Hier is het oppassen, het koraal is messcherp. Dan komen we op een ander strand aan, hier ligt de zee vol met kite -surfers, prachtig om te zien. Halverwege het strand zie ik de finish liggen. Ik hoor door de luidspreker dat Arie from Holland er aan komt en tot mijn verbazing beginnen alle deelnemers en toeschouwers te klappen, te fluiten en te schreeuwen, ik krijg een koud flesje bier van een schone Dominicaanse in mijn handen gedrukt.. Dit wordt een leuk evenement, helemaal niet zo stijfjes als wat ik gedacht had dus.

Dag 2
De tweede dag, 17,5 km, vertrek om 7.00 uur met de bus. Het is de bedoeling dat we de berg Isabel de Torres gaan beklimmen. De top is 700 meter hoog en alleen te bereiken per kabelbaan, maar ik heb het gevoel, dat wij dat anders gaan doen. We starten eerst met 2,5 km openbare weg. De hele weg is keurig afgezet door politie. Aan beide kanten van de weg staan mensen ons aan te moedigen. Ik hoor een oud vrouwtje zeggen “Vaya con Dios” (ga met God). Ik denk nog, dat klinkt lekker geruststellend. Bij de voet van de berg aangekomen gaat het gelijk steil omhoog en de snelheid drastisch omlaag. Op handen en voeten naar boven klimmen. Soms wel een pad, vaak geen pad, losse stenen. Mijn gemiddelde snelheid bedraagt op dat moment 16 min per km. Degene die dit kunnen hardlopen vallen onder de categorie berggeiten en niet onder de categorie normale mensen. Achteraf hoorde ik dat er toch wel wat berggeiten onder ons waren..

De losse stenen verdwijnen en maken plaats voor smalle modderige trails dwars door de jungle. Eindelijk gaan we weer een stuk dalen. Het pad is bezaaid met heel fijn rots gruis. Omdat we dalen, moet ik constant afremmen en glij ik voortdurend uit. Na drie keer onderuit gaan, beginnen we weer met klimmen. Dit pad is opgedroogde modder met hele diepe sporen van koeien en weer veel keien. Voortdurend zoeken waar je je voeten moet zetten. De laatste 2,5 km is asfalt om bij de top te komen. Weer een warm onthaal aan de finish, een prachtig uitzicht over de baai en een 20 meter hoog standbeeld van Jezus (hoe kan het ook anders). Ik hoor iemand zeggen: ”We went through hell to get to Jesus“. Wijze woorden, want dit was achteraf de zwaarste etappe.

Dag 3
18 km door natuurgebied El Choco een bergkam aan de noordkust. We beginnen al vrij hoog, dus na gisteren belooft dit een rustig en makkelijk dagje te worden. De weg is een redelijk brede gravel weg, dus dat gaat goed. Na een paar km moeten we afslaan en verdwijnen we weer in de bush met hele smalle bospaadjes of helemaal geen paadjes meer. De routes zijn gelukkig gemarkeerd met rode vlaggetjes en linten. Een paar kleine kinderen aan de kant van de weg staan ons toe te juichen en uit te zwaaien. Erg vertederend. Na 300 meter hardlopen zijn we de markering kwijt. Een kleine flahback van die lieve kinderen…. met wat stonden ze ook alweer naar ons te zwaaien? Onze eigen vlaggetjes!!! De finish is bij een lagoon met kraakhelder water. Een fantastisch verkoelend bad, na bijna 20 km bij 32 graden.

Dag 4
Hier zie ik echt tegen op. Na 3 dagen zwoegen even een marathon tussendoor. Deze etappe heeft een lengte van 44km en ik heb nog nooit zo’n afstand gelopen. Achteraf was het de mooiste en meest veelzijdige etappe van de race. We komen langs watervallen, we moeten door rivieren, jungle. Deze etappe heeft werkelijk alles. Op een bepaald punt lopen de vlaggetjes de zee in. Daar word ons verteld de vlaggetjes te volgen, want onder water loopt een mangrove pad. Een slingerpad van 2 km. Het water komt tot je middel en probeer maar om zo snel mogelijk vooruit te komen. Super zwaar. Wijk je enigszins van het pad af, dan ga je gelijk kopje onder. Helaas, de koploper (Marco Olmo, tweevoudig winnaar Mont Blanc) blijkt niet te kunnen zwemmen en gaat ook regelmatig ten onder. De nr 2 moet hem uit het water trekken en hem handje-in-handje over het mangrove pad begeleiden. Daarna durft hij hem niet meer alleen te laten en samen lopen ze naar de finish. Hoe sportief kun je zijn!!! Ikzelf doe er ruim 8 uur over om te finishen, maar ben zo blij als een kind. Ik weet nu dat ik het ga halen, want de volgende dag moeten we nog maar 12 km lopen.

Dag 5
12km. Via een rots-achtige weg komen we aan op een prachtig strand. Bij de meeste mensen kun je duidelijk zien dat de druk er een beetje af is. In ieder geval bij mij wel. Het is nog maar 12 km, dus het moet wel heel erg gek gaan, wil ik de finish niet meer halen en dat loopt toch een stuk lichter. Aan het eind van het strand even over een andere rots heen om aan het tweede bounty-strand te beginnen, daarna weer een rots te beklimmen en ik hoor wat muziek spelen. Ik kijk naar beneden en zie door de bomen heen, midden op het strand…… FINISH!
Voor degene die van avontuur, uitdaging en sport houdt is dit evenement een echte aanrader: 100kmdelcaribe.