Nobele winnaars!

De tsiende edysje fan de Amelanner Adventurerun is sneon in proai wurden foar Tim Pleijte út Seelân. Hy rûn de heale maraton yn in tiid fan 01.08,59, in nij parkoersrekôr.

Luister en lees hoe zijn run over Ameland verlopen is.

–Tekst: Tim Pleijte–
Salomon Ameland Adventure Run
Door mijn sponsor Salomon was ik uitgenodigd voor de Ameland Adventure Run. Hierbij is Salomon namelijk ook de hoofdsponsor. Dit jaar was het met de 10e keer dit evenement een jubileumeditie! Alles was daarom natuurlijk uit de kast getrokken door de organisatie, o.a. door alle oud winnaars uit te nodigen. Het parcours is (voor de Zeeuwen onder ons) wel een beetje te vergelijken met dat van de halve van Renesse. Zie hieronder de afbeelding:

De start is in het centrum van het gezellige Nes, vanuit daar loop je over asfalt/fietspaden en na circa 1,5 km duik je het bos in. Om er een km later weer uit te komen en via de duinen het strand op te gaan. Daar volgt het eerste stuk over het strand (voor de Zeeuwen, hier geen listige paalhoofden!) ongeveer 2 km lang. Via een steile overgang ga je de duinen in voor een stukje heuvelop/heuvelaf, afdalen via mul zand opnieuw het strand op nu voor zo’n 4 km. Weer een steile klim het strand af en terug door de duinen. Vanaf daar is het hoofdzakelijk via asfaltwegen het eiland dwars oversteken om aan de andere kant onderlangs de dijk weer terug richting Nes te gaan voor de finish.

Vooraf had ik mijn zinnen gezet op een goede prestatie. Mede omdat Salomon me uitgenodigd had voor dit evenement, dan is het leuk als je een podiumplaats kunt bemachtigen. Het parcoursrecord stond met 1:10:02 behoorlijk scherp, zeker gezien de route (strand, duinen, bos). Het is in handen van Erik Negerman, hij heeft een persoonlijk record van 1:05:57 op de halve marathon, dat zegt genoeg (zowel over zijn kunnen als over dit parcours). Het deelnemersveld is dit jaar ook weer sterk met naast eerder genoemde Erik Negerman ook Iwan Kamminga (winnaar editie 2012, pr halve marathon 1:06:59, pr marathon 2:22:14) en Omar Bekkali.

Gelijk vanaf de start neem ik de leiding in hoog tempo. Op deze manier hoop ik dat er direct een sterke kopgroep ontstaat waarbij hard wordt gelopen, ik heb er zin in vandaag! Na 500m halen Iwan Kamminga en Omar Bekkali mij in en ik sluit bij hen aan. Even achter hen lopen en meedraaien. Nadat we het bos uitkomen gaat het “lekker achter hen lopen” over in aanklampen. Zeker wanneer we het strand opduiken, wat heeft Iwan er een tempo inzitten. Het strand lag er goed bij, maar omdat op dit gedeelte de lopers van de 5 km en de 10 km al voorbij zijn gekomen is het omgeploegd. Ik moet een gat laten op Iwan. En Omar gaat ook al te hard voor me. Het schiet even door mijn hoofd dat ik misschien toch iets te enthousiast begonnen ben. Ik probeer de achterstand te beperken, niet teveel piepen denk ik bij mezelf. “Je had er toch zo’n zin in…”

Bij het verlaten van het strand is het wat problematisch met de lopers van de 10 km die we inhalen, direct bij deze drankpost (ze staan elke 5 km) scheiden de routes van elkaar. Ik ben terug bij Omar, in het korte stukje duinen passeer ik hem en richt me op Iwan. In de afdaling naar het strand los ik Omar en hier ligt het strand er als een biljartlaken bij. Het tempo ligt nog steeds hoog, Iwans voorsprong is aanzienlijk. Gelukkig is dit lange stuk overzichtelijk en ik merk wel dat zijn voorsprong niet toeneemt. Tegen het einde van het strand heb ik zelfs het idee dat ik ingelopen ben. De duinovergang is weer lastig maar er eenmaal overheen zit ik kort achter Iwan. Dit geeft hoop, zeker met het stuk pacours door de duinen wat nu komt. Voor mijn gevoel kruip ik naar hem toe, als ik er eindelijk bij ben kan ik niet veel meer dan volgen.

We passeren het 10 km punt in 33:15, niet gek. Even vlug rekenen 33:15 op 10km, 1:06:30 op 20km wordt 1:09-hoog op 21. Met het tweede gedeelte van het parcours (wind tegen, vermoeidheid en verval meegerekend) zit een parcoursrecord er waarschijnlijk niet in. Nog steeds bepaald Iwan het tempo, het volgen gaat me al wel beter af. Ik zit weer lekker in de wedstrijd, met de wind in onze rug schroeft Iwan het tempo nog verder op. Hier is het weer een kwestie van meegaan zolang ik kan.

Vanaf 14 km is het wind tegen, Iwan gaat naar de zijkant van de weg zodat ik zo min mogelijk kan profiteren van het in zijn rug schuilen tegen de wind. Slim van hem, hij maakt er een echte wedstrijd van, niet veel later gaat hij opzij en het is duidelijk dat het mijn beurt is om ook eens wat kopwerk te verrichten. Ik hink op twee gedachten, ik wil het tempo hoog houden maar niet mezelf opbranden zodat hij er met de overwinning vandoor gaat. Ik loop lekker door en geef een stuk later weer de kop aan hem over. Ik heb het idee dat ik wind tegen sterker ben dan Iwan, of in elk geval “fitter” zit. Ik neem de kop over, we zitten op 16 km, aan het eind van deze weg zit een heuvel, iets daardoor neemt Iwan weer over en loopt aan kop omhoog.

Het 17km punt komt voorbij en ik neem een gelletje, ik vraag beleefd (nobel) of Iwan ook wat lust. Hij hoeft eerst niet maar bedenkt zich en de rest neem hij toch graag aan. Nu moet er toch een beslissing gaan komen, ik voor het tempo op. We lopen zij aan zij en testen elkaar uit. Ik wil niet dat Iwan voorbij komt, ben bang dat ik hem dan moet laten gaan. Even later merk ik dat hij in mijn rug zit, hopelijk een teken dat het tempo te hoog voor hem wordt.

Tussen 18 en 19 km pak ik een miniem gaatje, tempo blijven maken. Hier kan ik de wedstrijd winnen. Via een van de begeleidende fietsers hoor ik dat het gat 50m is. Ik zet aan, bordje 20 km zie voorbij komen. Laatste km, mag het nu niet meer weggeven. Het laatste stuk gaat door de straten van Nes en ik hoor het publiek roepen: de winnaar! Met mijn voorsprong moet het dus wel goed zitten, als ik de laatste bocht neem op weg naar de finish zie ik langs beide kanten van de weg rijen dik mensen staan.

Ik vier mijn aanstaande overwinning uitbundig, ik wilde hier zo graag winnen en het gaat nog lukken ook. Ik hoor de speaker mijn naam roepen en zeggen dat het een parcoursrecord oplevert. “Wat, hoor ik dat goed?” ik pers er nog een sprintje uit en finish in 1:08:59 (klinkt veel harder dan 1:09). Iwan finisht in 1:09:17 als 2e, op de 3e plaats finisht Omar Bekkali in 1:10:38.

Bij de vrouwen ook al een parcoursrecord, winnares Stefanie Bouma loopt erg snel 1:15:57, 2e wordt Mariska Kramer in 1:18:14 en 3e Immy Auck Kersbergen 1:19:46.

Blijdschap overheerst, ik wilde graag goed presteren en het is gelukt! Van de organisatie krijg ik positieve reacties. Ze hadden dit niet verwacht en twee records bij de jubileumeditie vinden ze fantastisch.

Als afsluiting is er ’s avond een 70’s & 80’s party, vanaf 22:00 is het geopend en komt het langzaam op gang, 23:00 staat de hele zaal vol. Hier worden nog loten verkocht voor Serious Request, er zijn een aantal prijzen te winnen, o.a. een mountainbike, Salomon schoenen, ECCO schoenen en enkele flessen Nobel.

Het Nobeltje van Ameland is een van de bekendste waddenlikeuren. Het vierde in 2002 dan ook al zijn honderdjarig bestaan. Het drankje is een creatie van Willem Barend Nobel, die in 1902 in het dorpje Ballum café Nobel opende.

Als klap op de vuurpijl vraagt men of ik de loterij wil verrichten. Dit lijkt me geweldig, voordien ga ik nog op de schouders van de organisator. Applaus van de hele tent, genieten hoor! Als dan bij het trekken van het eerste lot blijkt dat die gewonnen wordt door teammaat Michel Buijck kan mijn avond helemaal niet meer stuk. Hij wint een fles Nobel, de rest van de verloting verloopt ook fantastisch. En na een lange en gezellige feestavond is het tijd voor wat slaap. Om 7.00 gaat namelijk weer de wekker voor herstelloopje, in het donker door het bos, met twee Nobele winnaars, prachtig!

Twijfel je volgend jaar ook eens deel te nemen? Bekijk dan eens deze sfeerimpressie en je kan een weekendje Ameland gaan boeken.