Mijn Marathon debuut

Tim Pleijte heeft de Kustmarathon als zijn eerste marathon gekozen. Een loop naar huis…..

Tekst: Tim Pleijte
Zaterdag 5 oktober was het dan zover, mijn debuut op een hele marathon. Als inwoner van Zoutelande is er natuurlijk maar één juiste plek om te debuteren: De Kustmarathon. Twee keer eerder stond ik aan de start van dit prachtige evenement. De eerste keer als haas voor Michel Schrier in 2011 en een jaar later als haas voor trainster Anjolie Engels-Wisse. De editie van 2011 heeft voor mij niet zulke mooie herinneringen, het was bloedheet. Ik zou hazen tot circa 30 km maar kon na een halve marathon Michel al niet meer bijhouden. Michel zelf was later helaas zelf ook slachtoffer van de hitte (en / of zijn eigen strijdlust). Hij stapte uit vlak voor Domburg. Er staat daar een bankje, na gisteren heb ik begrepen; een zeer aanlokkelijk bankje. Want ook gisteren was dat het punt waar de koploper eruit ging.

De weken voorafgaand aan de marathon neemt de spanning wat toe. Meer aandacht van de lokale media, zowel voor het evenement in het algemeen als voor mezelf. Natuurlijk wil iedereen weten wat je kan en wat je doelen zijn. Vooraf heb ik uitgesproken dat top 10 een realistisch doel is, met hopelijk een podiumplaats. Zelf zag ik Sebastien Schletterer en Anthony Pochet als de grootste favorieten voor de overwinning. Ik zal heel eerlijk zeggen, ik had niet verwacht dat Huub van Noorden zou winnen. En met mij denk ik wel meer mensen die hem niet als topfavoriet zagen. Wat zijn overwinning alleen maar nog mooier maakt! Hij heeft op zijn eigen manier zijn wedstrijd gelopen, met kenmerkende finish. (Dit weet ik alleen van tv hoor.)

Nu de wedstrijd zelf, na de start een 1e km in 3:30. Hier loop ik in de 3e groep, een stukje achter de kopgroep. Dit tempo kan ik geen hele (kust)marathon volhouden. Degene voor mij waarschijnlijk ook niet en ze lopen zelf nog harder aangezien ze al een gaatje hebben. Ik besluit dus al vrij snel in de wedstrijd om niet met de kopgroep mee te gaan. Hiervoor twee redenen: 1. Ik denk dat de kopgroep zichzelf op zal blazen in dit tempo, 2. Het is mijn eerste marathon en ik wil graag finishen, er zijn veel atleten die hun 1e kustmarathon uit moesten stappen. Het gat met de kopgroep wordt langzaam groter, maar het gaatje met de 2e groep is al vrij vlot gedicht en na zo’n 3 km loop ik samen met Martijn de Kok, Ronnie Overgaauw, Marc Papanikitas en Jan van de Marel. Bij het opgaan van het strand bij Burgh-Haamstede merk ik dat het bloedheet is. Althans zo voelt het daar voor mij. Met ook dit in het achterhoofd moet het gekozen tempo goed zijn. Onderweg uiteraard veel aanmoedigingen, en ook krijgen we de achterstand door. Die blijft op dat moment redelijk constant; zo rond de minuut. Later horen we toch dat die behoorlijk aan het oplopen is. Ik hoop nog steeds mensen uit de kopgroep “op te kunnen rapen” later in de wedstrijd.

Richting het strand loopt alles perfect, ik merk wel dat van de groep Ronnie Overgaauw en Marc Papanikitas niet helemaal fris zitten en niet kunnen volgen. Martijn heeft al aangegeven dat hij maagproblemen heeft. Jan van de Marel oogt ontspannen. Bij het opgaan van het strand loopt Jan gelijk behoorlijk door en de groep (voor zover daar nog sprake van was) valt uiteen. Het stuk mulle zand richting vloedlijn is erg lang en ik laat Jan hier gaan. Eenmaal bij het hardere gedeelte van het strand, wat ik ook slecht te belopen vond, loop ik het gaatje naar Jan dicht. Heel het strand wisselen we van positie. Bij het afgaan van het strand merk ik wel dat het me meer energie heeft gekost dan ik gehoopt had.

Het plan was om bij Oostkapelle het tempo op te voeren en zo richting de kopgroep te gaan. Ongeveer twee à drie kilometer gaat dit goed, maar daarna merk ik dat het tempo al weer zakt en dat het wel erg zwaar gaat. Vlak voor Domburg krijg ik van een toeschouwer te horen dat ik loop op een schema van 2:48 uur. Als ik vanaf daar de geplande versnelling vol had kunnen houden, was ik onder die 2:48 gedoken, maar ik weet al dat zoiets er niet meer in zit. Hopelijk lukt het wel om in de buurt van die tijd te finishen. Ik krijg het zwaarder en zwaarder, het lopen voelt geforceerd aan. Ik bedenk me dat het nog een heel eind naar de finish is. Met podium of positie ben ik niet meer zo bezig. Ik verwacht ieder moment een loper achter me die zijn wedstrijd beter heeft ingedeeld en me inhaalt. Dit gebeurd echter niet en tussen Domburg en Westkapelle krijg ik door dat er achter me niemand te zien is en dat ik inloop op de nummer 4. Dit geeft me veel moed, want het lopen voelt slecht en ik hield meer rekening met atleten die mij zouden terugpakken. Laat staan dat ik nog iemand in zou gaan halen, in dit tempo….

Op de dijk bij Westkapelle draait het wel weer redelijk, bij de tank een enorm kabaal van enthousiaste mensen met toeters. Wat een geluid! Ik loop naar de trappen en kom moeizaam boven, tempo proberen te vinden en daarna afdalen via de lastige trappen. Ik loop langs het punt waar ik in 2012 ben uitgestapt toen ik Anjolie haasde. (Misschien zat ik er toen wel frisser bij dan nu). Maar in mijn hoofd zit alleen het finishen en ik begin aan het laatste zware stuk. Met de nodige aanmoedigingen kom ik redelijk over de duinen heen. Via de speakers vang ik iets op over iemand die al een keer 3e werd en nu heeft gewonnen. Geloof dat ik de naam van Huub van Noorden hoor, ik had geen idee hoe het voor in de wedstrijd ging. Wist ook niet dat Sebastien Schleterrer al was uitgestapt. Maar wat een prestatie van Huub.

Het laatste stuk strand is helemaal verschrikkelijk, ik zak diep weg in het zand en overal diepe geulen. Ik denk nog steeds dat er achter me iemand kan komen durf dus niet achterom te kijken. De dijk op en de laatste trappen, ik sleur mezelf via de trapleuning omhoog. Op de boulevard zoveel enthousiasme, het lijkt wel alsof ik koploper ben. Iedereen klapt en juicht, ik ben al vanaf Domburg aan het tanden bijten en puffen. Er duiken komende dagen overal foto’s op van mij met verschrikkelijke gezichten. Laatste bochtje naar beneden, krijg een Zeeuws kustmarathon vlaggetje aangereikt en geniet nog even in de Langstraat. Moe en voldaan finish ik (2:51) met een stevige handdruk van Lein Lievense. Gelijk een interview, ik weet niet meer wat ik gezegd heb. Maar ik heb foto’s gezien waar heel het publiek aan het lachen is, ik zelf trouwens ook. Het moet dus vast iets grappigs zijn geweest.

Ik ga op zoek naar mijn vriendin, vrienden en familie. Ik loop eerst Huub van Noorden nog tegen het lijf en feliciteer hem gelijk, ik zie Anthony Pochet lopen en ook hem feliciteer ik uiteraard! De rest volgt in de avond bij de prijsuitreiking. Na alle felicitaties over het finishen in ontvangst te hebben genomen en het nagepraat loop (strompel) ik naar huis en zie nog net Anjolie winnen bij de dames. Vlak daarna komt ook nog teammaat Hans van Erck over de finish. Hoorde later dat ie prima liep maar wel een keer of 10 heeft moeten stoppen door kramp.

Voor Anjolie natuurlijk super om na een aantal deelnames te mogen winnen, en dat met een korte, verre van ideale voorbereiding. Proficiat, geniet ervan.

Organisatie, vrijwilligers, publiek, iedereen die ik vergeet bedankt voor deze mooie dag!

Nog een laatste dankwoordje voor iedereen die me heeft gevolgd met de auto, drinken aangeven, noem maar op. En in het bijzonder Dennis Heilbron voor de perfecte begeleiding, ook tijdens de trainingen. En zijn bemoedigende woorden in de laatste kilometers zoals: “Je loopt nog soepel, heel ontspannen, gaat super!” Eigenlijk alles dus wat het niet meer was, maar het is zo fijn om te horen. ;-)