Poort naar het Heuvelland Trail 30 km

Vaak alleen trainen en weer een lange duurloop op het programma. Tim draait zijn hand er niet voor om. Maar als je de kans krijgt de 30 km op een prettig tempo af te leggen in een aantrekkelijk heuvelland, is de keus voor een trail wel makkelijk gemaakt. Bovendien blijken de trails waardevolle trainingsprikkels te zijn voor Tim. Een mooie progressie is duidelijk zichtbaar.

– Tekst: Tim Pleijte –
In mijn trainingsschema stond dit weekend een duurloop van 30km. Ik werd echter meegevraagd naar de “Poort naar het Heuvelland” trail, met daar keuze uit twee afstanden, 15 km en 30 km. De keuze was (na overleg met trainster en een kleine aanpassing in het schema) snel gemaakt om de duurloop in te ruilen voor deze wedstrijd. Ik had hem niet als groot doel neergezet maar wilde wel hard lopen om te wennen aan het lopen van langere afstanden, op tempo. Hoe ik het zou doen qua uitslag was minder belangrijk, het lopen van 30 km stond voorop.

Omdat het besluit mee te doen aan deze trail vrij laat was genomen was er geen mogelijkheid meer om via voor inschrijving aan te melden. De na-inschrijving verliep vlot en de vriendelijke dame maakte me erop attent (Hey, jij komt niet uit de buurt, Zoutelande. Helemaal uit Zeeland, leuk dat je meedoet!) dat het parcours en modderig bij lag, plus wat heuvels. Fijn om te weten, qua wedstrijdindeling en schoenkeuze. Na kort inlopen om het parcours zelf te zien besloten om te lopen op de Fellraiser. Achteraf een goede keuze, er zaten in het parcours zeer veel verschillende soorten ondergrond. Akkers, grasheuvels, modderpaden, stenen, hopen losse bladeren, grindpaden en wat asfalt.

De start van de wedstrijd is op de atletiekbaan van organiserende vereniging A.V. Caesar. Na eerst twee ronden over de baan gaat de wedstrijd langs akkers gelijk vals plat omhoog. In het begin loop ik 2e positie achter Tim Kragten. Local Hero merk ik al snel door de vele aanmoedigingen die hij krijgt (of zijn ze toch voor mij? Lastig he, zo’n naamgenoot). Nadat ik overneem heb ik direct een klein gaatje waarna niet veel later Filip Detiege (Team Salomon België) aansluit. Vorig jaar was hij hier nog winnaar van de eerste editie! We lopen soepel samen en krijgen een stevige heuvel (modder) voor de kiezen. Dan draaien we naar links een open grasveld op, heuvel recht omhoog. De opening is veelbelovend, veel afwisseling op enkele kilometers. Grasafdaling en direct weer omhoog, die twee klimmen zo vlak na elkaar voel je gelijk. Lekker door blijven lopen samen met Filip, stuk dwars over een akker. Wat zak je hier diep in weg, een energievreter! We duiken een bos in waar Filip rap de steile klim omhoog neemt. In een modderige afdaling heb ik niet veel later een klein gaatje op Filip. Achteraf begrijp ik dat hij bewust even iets gas terug heeft genomen.

Vanaf dat moment is het qua wedstrijdverloop alles solo. Maar omdat er een veldrijder (Robin Lemmens) gedeeltes van het parcours straf “voorfietst” (50 à 100 m voor me, netjes zodat ik niet kan profiteren door te schuilen voor de wind e.d.) en we later ook nog gedeelten van het parcours lopen met de 15 km lopers voel ik me nergens eenzaam. Om nog wat meer indruk te geven van de route, na de laatstgenoemde afdaling volgt een stukje bos met steile klimmen. Een mooie stenen trap en listig gladde treden, midden in het bosgebied. Hierna een afdaling door losse afgewaaide bladeren. Enkelhoogte, ondergrond is dus niet zichtbaar, wel super om daarin af te dalen. Concentratie is het toverwoord! Wat draaien, keren en weer een stevige klim. Er volgen wat langere stukken over brede onverharde paden langs akkers, weilanden, met prachtige uitkijk over gedeeltes van Limburg. Maar steeds als ik denk nu lopen we al een tijdje over hetzelfde pad/ondergrond, dan komt er iets nieuws.

Een goede afwisseling, met o.a. een lange asfaltklim, daarna een gave afdaling door een brede geul. Bukken voor de omgevallen boom! Je krijt van alles voorgeschoteld, lange stukken relatief vlak waar je tempo kunt maken. Wat stevige klimmen en variatie in ondergrond. Een passage langs een sloot, daar is het modder, modder en nog eens modder. Fantastisch, nog een technisch stukje met scherpe bochten, afdalingen en een sloot overspringen. Er dwars door kan natuurlijk ook, wat je voorkeur heeft! Wat technische stukjes en dan op de knieën onder een boom door. Weer graspassage gevolgd door een supersteil klimmetje, het touw wat er hangt, daar maak ik gretig gebruik van. Na 30 leuke km’s kom ik moe en voldaan terug op de atletiekbaan, in een tijd van 1:55:41.

Wat extra informatie, bij elke oversteek van autoweg netjes meerdere verkeersregelaars (in beide richtingen). Bewegwijzering via linten en duidelijke gele bordjes/pijlen, op sommige punten zelf nog vrijwilligers. Route was goed te volgen (vorig jaar was er verkeerd gelopen, nu de pijlen 200% groter). Ongeveer halfweg een drankpost (water en sportdrank). Bij de start op het middenterrein een tent om je spullen in achter te laten, na de finish een tent met drinken en eten, uiteraard Limburgse vlaai. Genoeg kleedkamers met veel douches, geen wachtrijen. Langs het parcours veel fotografen gezien, af en toe wat toeschouwers en wandelaars. Het weer hielp ook nog mee met een temperatuur rond de 8 graden en zon, wel wat wind.