Vorm

vorm

Ken je dat gevoel?

- Tekst: Marianne de Kok -

Het lopen gaat als vanzelf. Je benen malen met gemak de kilometers in een strak tempo weg. De wedstrijd of training gaat zo voorbij. En als het moet, doe je er nog een stapje bij. Dat heuveltje, vals plat, geen probleem. Er zit nog zoveel kracht in de benen dat je dat gemakkelijk doet. Die versnelling van een groepsgenoot? Je pareert deze met gemak.

Dat gevoel, bestaat nu voor mij ook ineens op de racefiets. Sinds ik geblesseerd ben, maak ik fietskilometers. De eerste weken bestonden uit niets anders dan afzien. Power had ik niet. Een beetje tegenwind en het tempo daalde drastisch. Aanzetten na de bocht, een versnelling van één van mijn medefietsers? Ik was de aansluiting kwijt. Na anderhalf uur fietsen was ik helemaal versleten.

Maar deze week: ineens was het er. Macht in de benen. Ook ík kon versnellen. Ook ík kon tempo houden met tegenwind. En een tochtje van een uur of twee, volbracht ik met gemak. Dit is dus vorm op de racefiets. De beloning voor een aantal weken afzien.

En gelukkig mag ik ook de looptrainingen weer voorzichtig oppakken. Minuten hardlopen wissel ik af met wandelen. En dat lopen, valt met die fietsbenen én twee maanden looprust nog niet mee. Die loopvorm: dat gaat nog wel even duren.